تبلیغات
گنــاوه نویــن - بایسته‌های «نوآوری» و «شكوفایی»

جامعه ای كه آحاد آن از تعصب كور خود را رها نسازد هرگز نو نمی شود . از جهل و تحجر باید دل كند تا شمس عقل توان طلوع پیدا كند و از افق سر بر آورد...نمی شود جلو آدم ها ایستاد و آن ها را در محیطی بسته و محدود محبوس كرد و همای تفكر را در قفس تنگ تعصب اسیر نمود و تمنای نو آوری هم داشت

واژه ها مقدسند چون پل ارتباطی انسان هابرای تعامل با یكدیگرند . دردانه هایی كه اگر نبودند عالم ما آدم ها به گورستانی خاموش مبدل می شد و اندیشه های ناب ناپیدا می ماند و مجال پرواز نمی یافت .

واژه ها آن قدر دریا دل هستند كه گاهی می توان در گستره وجود آن ها توشه سالیان را جا داد و آن را به دل تاریخ پرتاب كرد تا نسل ها و نسل ها از آن بهره بر گیرند و از قدر و قیمت آن هیچ كاسته نگردد . نمونه ها در تاریخ ادبیات جهان از این دست بسیار است كه در حوصله این نوشتار نیست .
امسال را مقام معظم رهبری در ذیل دو واژه نو آوری و شكوفایی نام نهادند تا از بركات آن هر روز نوروز باشد .

به این بهانه لازم می دانم درضرورت صیانت از ساحت قدس این كلمات مطالبی بیاورم باشد تا چون سال گذشته كه موضوع اتحاد ملی مورد بی مهری هایی واقع شد شاهد حوادثی مشابه و تفسیر و تاویل هایی خود سرانه در این خصوص نباشیم .

با عنایت به این كه قران كه كلام خداوند است تصریحاتی بر لزوم حفظ جایگاه كلمات و پاسداری از مفاهیم حقیقی آن داشته و مرتكبان تخلف ادبی را نكوهش می كند، تكلیف ما در این عرصه دوچندان می شود تا با روشنگری اجازه ندهیم جریان هایی این كلمات كلیدی و سازنده را از جایگاه آن خارج كرده و در جهت اهداف خود آن را بارگذاری نمایند .

نو شدن و نوآوری و نو ماندن مقوله هایی است كه اگر از جامعه ای رخت بربندد، آن اجتماع را می فرساید و گرفتار احتضار كهنگی می كند و چنانچه روح آن در پیكر جامعه‌ای بدمد شادابی و نشاط با خود می آورد و به آن مانایی می بخشد. همان رسالتی كه طبیعت در دستور كار كارستان خویش دارد و هر ساله در بهار شاهد عظمت این رویش هستیم .

نوآوری و شكوفایی دو همزاد هستند كه یكی بدون دیگری راه به جایی نمی برد. نوآوری بدون شكوفایی سرقت این عنوان است و شكوفایی منهای نوآوری سرابی است فریبنده كه هیچ گاه به دست نمی آید .

باید پوست انداخت تا جوانه بدمد و باید جوانه زد تا شكوفا شد . شكوفه بی جوانه محال است و اگر كسی داعیه آن را بكند یقین بدانید گل بی روح و رمق مصنوعی است كه می خواهد قالب می كند .جوانه هم بدون نو شدن و پوست انداختن دمل چركین و كهنه ای است پر از التهاب كه اگر سر باز كند بیرون را آلوده می كند و اگر بسته بماند درون را به تحلیل می برد .
هر یك از این دو عنوان شرایطی دارد كه باید محقق شود تا هویت حقیقی آن احراز گردد.

نو آوری پیامد بیداری از خواب سنگین زمستانی است . باید بیدار شد تا نو و شكوفا گشت . باید خرقه كهنگی را جسورانه انداخت و جامه نو را شجاعانه بر تن كرد . باید در مرئای آینده ایستاد، دست از ورای خود شست و سر بر آستان بلند ماورا سایید و مائده هایی برای سیر انفس و آفاق خود طلب نمود . با اعتماد به نفس جدار سانسور و خود سانسوری را شكست و صیاد صدف از ژرفای اقیانوس وجود خویش گشت.

جامعه ای كه آحاد آن از تعصب كور خود را رها نسازد هرگز نو نمی شود . از جهل و تحجر باید دل كند تا شمس عقل توان طلوع پیدا كند و از افق سر بر آورد . تا خسرو خاور علم عقلانیت بر گستره حیات نزند و لایه های بر هم انباشته و تو در تو و در هم تنیده جمود را نسوزاند و بر تن زندگی قبای نو نور نپوشاند نو آوری و شكوفایی پدیدار نمی شود .

نمی شود جلو آدم ها ایستاد و آن ها را در محیطی بسته و محدود محبوس كرد و همای تفكر را در قفس تنگ تعصب اسیر نمود و تمنای نو آوری هم داشت .

شاید وجه تسمیه سال 87 به نو آوری و شكوفایی شكستن بازار ملال آور خرافه پردازانی است كه چشمه هایی از عملكرد زشت آن ها دل بسیاری از بزرگان نظام را آزرد . و الحق در این وانفسا چه هوشیارانه مقام معظم رهبری صلای نو آوری و شكوفایی در دادند تا طلسم جمود بشكند و زمینه برای زدودن قلمرو فرهنگ از عصبیت ها آماده شود . تا رخت نو بر تن تمام عرصه ها از سیاست تا اقتصاد و فرهنگ برود . تا تعامل جایگزین خودرایی و كارشناسی و تكیه بر خورشید تعقل دائرمدار هر طرح و برنامه گردد و یك دندگی و لجاجت كه میوه تلخ كهنه گرایی است جای خود را به انصاف و فتوت در گزینش صحیح از سقیم بدهد .

با این آرزو كه دو واژه نو آوری و شكوفایی در جایگاه حقیقی خود محترم و محتشم بنشیند، بر تمام عرصه ها نور بپاشد و از دستبرد سارقان مفاهیم سالم بماند سال نو را آغاز می كنیم
منبع:تابناک

نوشته شده توسط علی كرم نیـــــــــرم - | نظر شما در مورد این مطلب (- -)