شاید باور كردنش سخت باشد.اما واقعیتی است كه وجود دارد.از قدیم فرزند را شیره جان پدر خواند ه اند و پدر و جد پدری را اولیاء دم فرزند و...خوانده اند.جدا از روابط پدر و پسری كه قاعدتا باید روابطی عاطفی و به قول قدما پدرانه باشد مواردی نیز از اختلاف پدر و پسر رخ مینمایند.اما نكته ای كه توجیهی برای ان نیافته ام .نحوه مجازات پدر است كه فرزند خود را به قتل می رساند.جالب است بدانید كه چنانچه این عمل اتفاق بیافتد و قتل انجام شده نیز عمدی باشد.باز پدر از یك ایمنی كاملی از نظر جانی بهر ه مند است.چون نهایت مجازات اعمالی پرداخت دیه به سایراولیامقتول بعلاوه تعزیر ان توسط قاضی است كه میزان تعزیر نیز به هیچ وجه متناسب با نوع جرم ارتكابی نمی باشد و چنانچه هدف از مجازات را پیشگیری و بازدارندگی و اصلاح بدانیم هیچ یك از این موارد در تعزیر پیش بینی شده در ماده 220 قانون مجازات محقق نخواهد شد.چندی پیش كه فرزندی در خوزستان به طرز فجیعی به دست پدرش به قتل رسید رییس قوه قضاییه با صدور فرمانی(كه البته نظر مشورتی بود) این شخص را مصداق مفسد فی الارض نامید و خواستار مجازات ان شد نمی دانم حكم اجرا شد یا نه.اما بر اساس اصل قانونی بودن جرم و مجازات قاعدتا وكلای پدر قاتل چنین استلالی را مطرح كرد ه اند .اما متاسفانه این روز ها چنین پدیده ای به كرار در رسانه ها منعكس میشود .و همین امر لزوم تجدید نظر و اصلاح ماده 220 را می طلبد.از انجایكه قانون مجازات ما برگرفته از شرع بوده و در این مورد نیز ظاهرا نظر مشهور فقها بر عدم قصاص پدر میباشد .به نظر میرسد باید یا از احكام ثانویه مدد گرفت و یا تعزیر پیش بینی شده را به گونه ای اصلاح كرد كه واقعا بازدارنده باشد .اكنون كه لایحه قانون مجازات اسلامی در مجلس شورای اسلامی در دست بررسی است شایسته است كه نمایندگان محترم نسبت به اصلاح این ماده اهتمام بیشتری به خرج دهند.

ماده 220 قانون مجازات اسلامی:پدر یا جد پدری كه فرزند خود را بكشد قصاص نمی شود و به پرداخت دیه قتل به ورثه مقتول و تعزیر محكوم خواهد شد .

در ادامه مطلب نیز می توانید جدیدترین استفتا انجام گرفته شده از مراجع عظام تقلید در این مورد را مشاهده نمایید.